نیست یاری تا بگویم راز خویش میان نسیم بودن می وزم بر خویش نجوای ماه در گوشم صدای آب در روحم می روم و می رهم از خویش می کنم پرواز از روی سکوی سکوت چنان دل کندم از دنیا ردپایم شکل جدایی است ذهنم روشن و قلبم بارانی است صدای خدواند تا ابد درذهنم زندانی است

                                                               

                                                                    همیشه به یادت هستم

نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸٩/۱/۱٢| ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ| توسط ۞پویا سلیمانی۞| نظرات ()